Üniversitedeyken harçlık çıksın diye hafif alaksız bir işe girmiştim. Ne iş olsa yapıyordum. Toplantı masasını düzenleme, standda bekleme, ufak tefek işleri halletme. İş geliştirme biriminin ayakçısı gibiydim. Boş kalınca da masamda oyalanıyordum. Pek iş yoktu. Ofiste birim sorumlumuz bir abi vardı, aramız iyiydi, şakalaşırdık. Bir gün şirket iftar verecekti. Bizim işimiz de sanayideki firma sahiplerini arayıp davet etmekti. Normal yemeklerde arayınca "Yemeğe kalacak mısınız?" diye sorardık ki kişi sayısı belli olsun. Toplantıdayız, ben daha yeni sayılırım. Abi bana döndü, beni örnek gösterip kalabalığın içinde lafı attı: "Makaras, bak iftara çağırıyorsun, aman telefonda 'yemeğe kalacak mısınız' diye sorma zuahhahah." Masadakiler kıkırdadı. Bir de biliyorum ki bu abi de şirkete benim gibi ayak işleriyle girmiş, sonradan yükselmiş. Gülümsedim: "Nereden aklınıza geldi abi, zamanında böyle bir hata mı yaptınız??" Adam kızardı. Zoraki bir gülüşle konuyu geçiştirdi. O günden sonra bir daha benimle uğraşmadı. (gerçek hikaye)