— pardon? — neden sürekli bakıyorsunuz? — özür dilerim, sizi birine benzettim. telefonla konuşurken gülümsüyordunuz ya, gözleriniz kısılıyordu... onun da öyle olurdu. gülünce yanakları tombullaşırdı, dişleri kocaman görünürdü, hiç sevmezdi bunu. ben en çok o anlarda aşık olurdum ona. hiç söylemedim. "senden vazgeçemiyorum" demişti son defasında, ben de vazgeçtiğimi söyleyecek cesareti bulamamıştım. meğer anılar bu kadar tazeymiş. — neyse, önemli değil. — tekrar özür dilerim, iyi günler.